Τα έξι σενάρια που διαμορφώθηκαν είναι:

• Η διατήρηση της αδράνειας και της περιθωριοποίησης της Μεσογείου: Το πρώτο σενάριο εκτιμά ότι οι υπάρχουσες τάσεις εντείνονται, με αύξηση των περιβαλλοντικών πιέσεων και μεγέθυνση των κοινωνικών ανισοτήτων λόγω της αναβλητικότητας των υπευθύνων λήψης αποφάσεων, είτε από επιλογή είτε από ελλιπή επίγνωση των πραγματικών ζητημάτων. Οι κυβερνήσεις αδυνατούν να επιβάλλουν ουσιαστική αλλαγή, περιοριζόμενες σε συμβολικά μέτρα, ενώ τα υπέρογκα κρατικά χρέη επιτρέπουν μόνο τη διασφάλιση βασικών προτεραιοτήτων, όπως η ύδρευση μέσω αφαλάτωσης και η παραγωγή ενέργειας.
• Η εκτίναξη των ανισοτήτων: Η κλιματική αλλαγή και οι περιορισμένοι πόροι αποσταθεροποιούν τις κοινωνίες και οδηγούν σε γεωπολιτικές εντάσεις. Το σενάριο αυτό προβλέπει ότι τα κράτη αναγκάζονται συνεχώς ή σε στενή διαδοχή να προσαρμόζονται επειγόντως στις κλιματικές προκλήσεις, χωρίς επαρκείς δομές προσαρμογής ή ανθεκτικότητας. Η αποσταθεροποίηση από τις φυσικές καταστροφές ή την προσπάθεια αντιμετώπισης των κλιματικών κινδύνων ωθεί τις κοινωνίες σε ένα αυτοτροφοδοτούμενο κύκλο αναγκαστικών προσαρμογών και αυξανόμενων ανισοτήτων.
• Η τεχνολογική ανάπτυξη χωρίς κοινωνικές μεταρρυθμίσεις: Η ανάπτυξη νέων τεχνολογιών προσφέρει λύσεις σε περιβαλλοντικά ζητήματα, αλλά ενισχύει ταυτόχρονα τις ανισότητες και αφήνει κοινωνικές ομάδες στο περιθώριο. Η οικονομική ανάπτυξη κυριαρχεί ως κεντρικός στόχος, ενώ εντείνεται ο ανταγωνισμός για την εκμετάλλευση φυσικών πόρων εις βάρος της περιβαλλοντικής και κοινωνικής ισορροπίας. Η βιωσιμότητα υποβαθμίζεται σε δεύτερη μοίρα, καθώς η ανεργία και η κοινωνική περιθωριοποίηση αυξάνονται, ιδίως λόγω της αυτοματοποίησης των εργασιών και της χρήσης τεχνητής νοημοσύνης. Η προστασία του περιβάλλοντος περιορίζεται μόνο σε τομείς που εξυπηρετούν τον τουρισμό ή τις εθνικές οικονομίες.