Η κλιματική κρίση δεν επηρεάζει μόνο τα δάση, τις θάλασσες ή τους παγετώνες· επηρεάζει και την ίδια τη γεωργική βάση της καθημερινής μας τροφής. Σε σχετικό άρθρο της Guardian, επιστήμονες στις ΗΠΑ περιγράφουν πώς οι ακραίες θερμοκρασιακές μεταβολές, η ξηρασία και οι ασταθείς χειμερινές συνθήκες αυξάνουν την πίεση στους οπωρώνες και συγκεκριμένα στις μηλιές, οδηγώντας τους ερευνητές να αναζητούν πιο ανθεκτικά υποκείμενα μηλιάς, δηλαδή τα «θεμέλια» πάνω στα οποία εμβολιάζονται οι εμπορικές ποικιλίες.
Αφετηρία αυτής της ανησυχίας αποτέλεσε, σύμφωνα με το ρεπορτάζ, ένα ακραίο επεισόδιο το 2015 στις βορειοανατολικές ΗΠΑ: μια περίοδος ασυνήθιστης ζέστης τον Φεβρουάριο ακολουθήθηκε από απότομη εισβολή ψύχους, με πτώση θερμοκρασίας έως και 65°F, δηλαδή περίπου 18°C, μέσα σε λίγες ημέρες. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι το κρίσιμο πλήγμα δεν αφορούσε μόνο τα ορατά μέρη των δέντρων, αλλά κυρίως τα υποκείμενα όπως οι ρίζες, τα οποία είχαν ήδη επηρεαστεί από την πρόωρη έξοδο από τον χειμερινό λήθαργο
Το άρθρο εξηγεί ότι αυτό το πρόβλημα γίνεται πιο σοβαρό καθώς το κλίμα θερμαίνεται. Έρευνα που αναφέρεται από την Guardian δείχνει ότι σε πολλές περιοχές των ΗΠΑ που παράγουν μήλα, τόσο το φθινόπωρο όσο και η άνοιξη γίνονται θερμότερα. Αυτό δυσκολεύει ορισμένες ποικιλίες να καλύψουν τις απαραίτητες ώρες ψύχους πριν από την άνθηση, ενώ τα δέντρα μπαίνουν αργότερα στη φυσιολογική φάση της χειμερινής αδράνειας και βγαίνουν νωρίτερα, με αποτέλεσμα να παραμένουν εκτεθειμένα για μεγαλύτερο διάστημα σε ενδεχόμενα ψυχρά επεισόδια.
Μέσα σε αυτό το νέο πλαίσιο, η προσαρμογή δεν αφορά μόνο την επιλογή ποικιλίας, αλλά και την επιλογή του κατάλληλου ριζικού συστήματος πάνω στο οποίο αναπτύσσεται η μηλιά. Όπως αναφέρεται στο άρθρο, τα υποκείμενα ριζικά συστήματα μπορούν να επηρεάσουν το πόσο γρήγορα ένα δέντρο χάνει την ανθεκτικότητά του στο κρύο, πόσο ψύχος χρειάζεται πριν ανοίξουν οι οφθαλμοί, αλλά και το πώς ανταποκρίνεται σε συνθήκες ξηρασίας. Γι’ αυτό και ερευνητικά προγράμματα όπως το Geneva Apple Rootstock Breeding Program του Cornell και του USDA εστιάζουν πλέον περισσότερο σε χαρακτηριστικά όπως η αντοχή στην ξηρασία, η ανοχή σε εδάφη με υψηλότερη αλατότητα και η ικανότητα επιβίωσης σε πιο ήπιους χειμώνες.
Η γεωργική προσαρμογή στην κλιματική κρίση απαιτεί χρόνο, υπομονή και μακροχρόνια επιστημονική επένδυση. Η ανάπτυξη νέων ριζικών συστημάτων μπορεί να χρειαστεί 30 χρόνια ή και περισσότερο, ενώ οι ερευνητές τονίζουν ότι δεν αρκεί να σχεδιάζονται λύσεις για ένα «μελλοντικό» κλίμα, αλλά για ένα κλίμα όλο και πιο ασταθές. Στην περίπτωση των μήλων, αυτό σημαίνει ότι η ανθεκτικότητα δεν αφορά μόνο την παραγωγικότητα, αλλά και την ικανότητα των οπωρώνων να αντέξουν σε ένα μέλλον με περισσότερες εκπλήξεις.
Πηγή: The Guardian, Roots of resilience: the experts working to bolster apples against the climate crisis.
Αφήστε σχόλιο