Η χωρική εικόνα είναι ίσως ακόμη πιο εντυπωσιακή από τα εθνικά ρεκόρ. Η ανάλυση των δεδομένων επανανάλυσης ERA5 για την περίοδο 1 Ιανουαρίου–20 Φεβρουαρίου δείχνει πολύ υψηλότερο από τον μέσο όρο αριθμό υγρών ημερών σε μεγάλο μέρος της δυτικής και νότιας Ευρώπης, ενώ εκτεταμένες περιοχές κατέγραψαν τον υψηλότερο αριθμό υγρών ημερών για αυτό το διάστημα σε ολόκληρη τη διαθέσιμη χρονοσειρά. Με άλλα λόγια, δεν επρόκειτο απλώς για έναν βροχερό χειμώνα, αλλά για ένα επίμονο, πολυήμερο καθεστώς υγρασίας σε κλίμακα ηπείρου.

Οι επιπτώσεις αυτής της διαδοχής καταιγίδων δεν οφείλονταν μόνο στα ημερήσια ύψη βροχής, αλλά κυρίως στη διάρκειά τους. Όταν τα εδάφη παραμένουν ήδη κορεσμένα για εβδομάδες, κάθε νέο επεισόδιο βροχόπτωσης μετατρέπεται ευκολότερα σε επιφανειακή απορροή. Αυτό ακριβώς περιγράφει το Copernicus για τμήματα της δυτικής Ευρώπης και ειδικά της Ιβηρικής και της Γαλλίας: επαναλαμβανόμενες καταιγίδες άφησαν το έδαφος μόνιμα υγρό, οι στάθμες των ποταμών ανέβηκαν γρήγορα και η πρόσθετη βροχή έβρισκε όλο και μικρότερη δυνατότητα απορρόφησης από το έδαφος.

Το πιο ενδιαφέρον, όμως, στοιχείο του επεισοδίου είναι ο μηχανισμός που το τροφοδότησε. Η ασυνήθιστα επίμονη διαδοχή καταιγίδων αποδόθηκε σε μια έντονη θερμοκρασιακή αντίθεση ανάμεσα σε ψυχρότερες από το κανονικό συνθήκες πάνω από τη Βόρεια Αμερική και τον δυτικό Βόρειο Ατλαντικό και σε θερμοκρασίες επιφάνειας θάλασσας ρεκόρ στον υποτροπικό Βόρειο Ατλαντικό. Αυτή η αντίθεση δημιούργησε ιδιαίτερα ευνοϊκές συνθήκες για την ανάπτυξη καταιγίδων, ενώ τα θερμότερα νερά ενίσχυσαν την εξάτμιση και αύξησαν την ποσότητα υγρασίας που ήταν διαθέσιμη στα συστήματα. Στο πλαίσιο της μεγάλης κλίμακας ατμοσφαιρικής κυκλοφορίας, αυτή η υγρασία οργανώθηκε σε κανάλια έντονης οριζόντιας μεταφοράς υδρατμών (atmospheric river) από χαμηλότερα γεωγραφικά πλάτη και μπορούν να συμβάλουν σημαντικά στην ενίσχυση των βροχοπτώσεων πάνω από την Ιβηρική Χερσόνησο.

Στην περίπτωση αυτού του επεισοδίου, το Copernicus δείχνει ότι η ενισχυμένη μεταφορά υδρατμών συνδέθηκε με έντονες βροχοπτώσεις που προκάλεσαν πλημμύρες. Επιπλέον, η μέση ροή υδρατμών που έφτασε στη δυτική ακτή της Ιβηρικής μεταξύ 16 Ιανουαρίου και 8 Φεβρουαρίου, δηλαδή κατά το κύριο διάστημα της ακολουθίας καταιγίδων, ήταν η υψηλότερη σε ολόκληρο το σύνολο δεδομένων ERA5.